AMERİKA'YI ÖVME YARIŞI ARTIK GERİLERDE KALDI

 

YAŞAR EYİCE

 

*- MASADA KALMASIN

Zeytincilik yayılıyor.

Bu konuda ilk ve en önemli adımı atan Akhisar oldu.

Helikopterle şehrin üzerinde tur atarken, yanımda olan Gazeteci Ünal Tümin’e ‘Zeytincilik Enstitüsü Bornova’da ama İzmir bundan yararlanmıyor’ demiştim.

Şimdi geç de olsa İzmir uyandı gibi.

İzmir zeytininin hak ettiği yeri bulması için Büyükşehir Belediyesi öncülüğünde Zeytin Bilim Kurulu oluşturuldu.

Kurul; zeytin ve zeytinyağının topraktan sofraya her sürecinin analiz edilerek, doğru üretim ve pazarlama stratejilerinin belirlenmesine katkı sağlayacak.

Kurulun ilk toplantısında konuşan Başkan Dr. Cemil Tugay, İzmir’deki zeytin ve zeytinyağının kalitesini belgelemek ve kefil olmak istediklerini ifade etti.

Toplantıda Zeytin Bilim Kurulu üyeleri zeytin ve zeytinyağının geleceğine yön verecek bilgi alışverişinde bulundu. Zeytinciliğin ekonomik durumu, hasat, depolama sorunları, hastalık ve zararlılar ile mücadele, üreticinin girdi maliyetleri, üretimi ve kaliteyi etkileyen çevresel faktörler, uluslararası pazarlar, ihracat ve markalaşma gibi çok sayıda konu masaya yatırıldı.

Umarım birçok konu gibi ‘zeytin’ konusu da masada kalmaz.

Zeytin üretiminde, hasat öncesi bakım, hasat şekli, depolama uygulamaları ve sofraya gelene kadar yapılacak çok şey var.

İklim değişikliği, toprak yapısı, çeşit uyumu gibi pek çok konu var.

Bir bölgede her çeşidin karışık bir şekilde dikilmesi bölgesel yağ özelliğinin oluşmasında sorun yaratıyor.

Belediye bir bakanlık değil ama belediyenin yapabileceği çok şey var. Hastalıklarla mücadele, hasat, depolama ve sonuçta zeytinyağı kalitesinin artırılması gibi konularda uzmanların deneyimlerinden yararlanılmalı.

 

*- TERZİ HASAN

Geçenlerde yazmıştım.

Böyle eli öpülesi ustalarımızı hatırlamamız hatta mahallelerine büstlerini dikmeliyiz.

Bunun örneklerini özellikle Avrupa ülkelerinde bazı kentlerde görüyoruz.

Biz de yapmalıyız.

Her mahallenin, her şehrin kahramanları vardır, bunlar sevilen sayılan insanlarımızdır.

Siyasilerden, sıradan yöneticilerden çok daha önemlidirler o kentler için.

Manisa deyince ‘Manisa Tarzanı’ aklımıza geliyor.

Ama Manisalıların bir başka sevgili Hasan Ustaları vardır.

O bir terzidir.

Fahrettin Er yazmış;

“Yanımda gördüğünüz bu kıymetli insan, bir zamanlar neredeyse bütün Manisalıları giydirmiş bir ustadır.

Manisa’da onu tanımayan çok az kişi vardır.

Adı Hasan Terzi.

Bugün 91aşında ve hâlâ iğneye iplik geçirebiliyor, hâlâ dikiş makinesinin başına oturup terzilik yapabiliyor.

 

*- İKİ PANTOLON, BİR CEKET

Benim Hasan abiyle tanışmam ise çok eski yıllara dayanıyor.

1975 yılında, ortaokula yeni başladığım günlerde babam beni elinden tutup onun dükkânına götürmüştü.

Ethem Uyarların olduğu taraflarda küçük ama işinin ehli bir ustanın çalıştığı bir dükkândı.

Kumaşların arasında dolaşırken gözümüze lacivert bir kumaş ilişmişti. Hasan abi kumaşı eline alıp şöyle bir yokladı, sonra gülümseyerek “Bundan güzel takım olur” demişti.

O kumaştan bana iki pantolon ve bir ceket dikti.

O yıllarda bu adeta bir gelenek gibiydi.

Bir yıl geçer, ben biraz daha büyür, yeniden Hasan abinin dükkânının yolunu tutardık.

Her sene aynı düzen devam etti:

Bir ceket ve iki pantolon…

 

*- MANİSA’NIN HAFIZASI

Bu gelenek yalnız ortaokul yıllarımda değil, lise yıllarım boyunca da sürdü.

Hasan abinin ölçü alırken ki titizliği, makinesinin başındaki ustalığı ve kumaşa hayat veren o sabırlı elleri hâlâ gözümün önündedir. Üniversiteye gidene kadar giydiğim takım elbiselerin çoğu onun emeğiyle dikildi.

Bugün geriye dönüp baktığımda fark ediyorum ki Hasan abi yalnızca elbise dikmedi; çocukluğumdan gençliğime uzanan yılların hatırasını da ilmek ilmek işledi.

Şimdi 91 yaşında ve hâlâ iğneye iplik takabiliyor.

Bu azim, bu ustalık ve bu hayat enerjisi gerçekten hayranlık uyandırıcı. Aynı genleri paylaştığımız için kendimi şanslı hissediyorum.

Bu gidişle Hasan abinin 100 yılı devireceğine inanıyorum.

Allah ona sağlıklı, uzun ömürler versin.

Çünkü bazı insanlar yalnızca bir meslek ustası değildir; bir şehrin hafızasıdır.

Hasan Terzi de Manisa’nın yaşayan hatıralarından biridir.

 

*- DOKTORLAR KÖYÜ

Haber şöyle:

“100 haneli köyden 100’ün üzerinde doktor çıktı!”

Sivas merkeze bağlı Kolluca köyü, yetiştirdiği doktorlarla dikkat çekiyor. Yaklaşık 100 haneli köyden son 48 yılda 100’ün üzerinde doktor çıkarak Türkiye’nin dört bir yanında sağlık hizmeti sunmaya başladı.

Köyün ilk doktorlarından biri olan çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı Cahit Gümüşer, yıllar önce köy gençlerine örnek oldu.

Onun ardından birçok genç tıp fakültesini tercih ederek doktorluk mesleğine yöneldi.

Bugün köy nüfusuna kayıtlı doktorlar arasında sağlık yöneticileri, başhekim yardımcıları ve farklı branşlarda görev yapan çok sayıda hekim bulunuyor.

Köyden çıkan yeni nesil öğrenciler de tıp fakültelerinde eğitimlerini sürdürüyor.

Kolluca köyü, bu yönüyle halk arasında ‘doktorlar köyü’ olarak anılmaya başladı.

 

*- RAPORUN DÜŞÜNDÜRDÜĞÜ

Herkesin konuştuğu değil, doğru insanların sizi dinlediği yerde olmalısınız.

Buluşmalarınızda, davetlerde bunu dikkat etmelisiniz.

İnsanlar büyük ve gürültülü akışlardan uzaklaşıp daha küçük, güvenilir ve samimi topluluklara yöneliyor.

Yüz yüze etkinlikler gibi daha mahrem alanlara istikrarlı bir geçiş var.

Bir rapora göre:

‘Dark social’ olarak tabir edilen bu kapalı alanlarda etkileşim yalnızca ‘like’ veya ‘repost’ seviyesinde kalmıyor; kullanıcılar daha uzun sohbetler ediyor, fikir paylaşıyor ve içerik üreticileriyle gerçek bir ilişki kuruyor.

Bir mevzu etrafında buluşmalar organize ediliyor.

Küçük topluluklarda iletişim daha kişisel, daha güvenilir ve daha etkili.

Ve görünen o ki, önümüzdeki yıllarda dijital etkiyi belirleyecek en önemli soru şu olacak:

‘Kaç takipçiniz var?’ değil, ‘kaç kişilik gerçek bir topluluğunuz var?’

 

*- KISA DEVRE OLMUŞ

Ceyda Bölünmez Çankırı isimli bir milletvekili var (varmış)

Bu kadın milletvekili bazı gazetecilere iftar yemeği vermiş.

Ama davetsiz, ya da katılmayan biri de, sosyal medya hesabından bu milletvekili için bazı iddialarda bulunmuş.

Tabii ki sinir bozucu bir durum.

Ceyda Bölünmez Çankırı da, şahsını hedef alan iddialar için, ‘mesnetsiz ve tehdit iftiralarıyla’ bir algı operasyonu yürütüldüğünü öne sürmüş.

Ama benim dikkatimi çeken nokta şu;

Açıklamasında geçmişte yaşandığını öne sürdüğü bir olaya da değinen Çankırı, ilgili sosyal medya hesabının kullanıcısının bir dönem aracına usulsüz şekilde çakar lamba taktığını iddia etti.

İzmir Milletvekili Ceyda Bölünmez Çankırı, sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada

“Bunun adı gazetecilik değil, İzmir’in iradesine ipotek koymaya çalışan bir sosyal medya zorbalığıdır.” Diyerek şunları anlatıyor:

“Bu kişinin trafikte emniyet güçlerine kendisini “Ceyda Bölünmez Çankırı’nın danışmanı” olarak tanıttığını ve ayrıcalık talep ettiğini öne sürerek, böyle bir duruma asla izin vermediklerini belirtti.

İzmir milletvekili Çankırı, açıklamasını “Kirli kalemlerin değil, tertemiz bir İzmir’in ve hakikatin yanında durmaya devam edeceğiz.” sözleriyle tamamlamış.

Demek İzmir’de de ‘çakarlı araç’ kullanma özentisi ortaya çıktı.

Demek ki İzmir’de kirli kalemler ortaya çıktı.

Demek İzmir’de sanayiciler gibi davetler ‘Bizden’ olanlarla olmayanlar arasında tercih yaptırıyor.

Demek ki, İzmir’e son zamanlarda yerleşen sosyal medya sahipleri milletvekilleri ile özel ilgi kuruyor, yararlanma yollarını seçiyorlar.

Yani durum iç açıcı değil.

Şunu ilave edeyim, ne işe yaramayan milletvekillerini bazı belediye başkanlarıyla olduğu gibi tanımıyorum.

Tabii ki İzmir’e son yıllarda demir atmış, belediyelerin daha doğrusu İzmirlinin hakkını yiyen, kendilerini ‘Medya mensubu’ gibi tanıtan sahtekârları da tanımıyorum…

Umarım bunlarla karşılaşmam…

 

*- OKUMAK İSTEYİNCE

Eğitim dili Fransızca olan Galatasaray Üniversitesi’nde yaşanmış gerçek hikâyedir.

İlber Ortaylı Fakültede tarih dersi vermektedir ve bir öğrenciye inanılmaz bir ayar vermiştir.

İlber Hoca dersin bir bölümünde kitaptan makale okumaya başlar. Okulun eğitim dili sebebiyle Fransızca okuyan İlber Hoca, normal konuşmasından biraz daha yavaş bir şekilde kitabı okumaktadır.

Fırlama ve bir o kadar da ukala olan öğrencilerden birisi el kaldırır ve söz ister;

 

‘Hocam isterseniz kitabı verin ben okuyayım, dersi daha hızlı işlemiş oluruz!’ der kinayeli bir gülüşle.

Tavrını hiç bozmayan İlber Ortaylı öğrencisini kitabı okumak için kürsüye davet eder.

Kendinden emin tavırlarla kürsüye gelen öğrenci kitabı açar ve karşılaştığı manzarayla adeta yerin dibine girer.

Kitap Almancadır ve İlber Hoca eş zamanlı olarak Fransızcaya çevirerek okumaktadır.

 

*- EKSPRES TRENLE GELEN

Yaşlanmak…

Eskiden uzak sanırdık.

Hani haritada küçücük yazan kasabalar vardır ya…

“Oraya bana sıra gelmez” dersin.

Geliyor.

Hem de aktarmasız.

Ekspres trenle.

Business class.

Ameliyat masasında yatarken, hayat film şeridi gibi geçiyor gözünün önünden.

Fragman güzel.

Final biraz problemli.

Eskiden sabah kalkınca ilk iş telefona bakardık.

Şimdi ilk iş…

“Bugün diz mi protestoda, bel mi grevde?” kontrolü.

Eskiden fotoğraf çektirirdik.

Şimdi röntgen.

Eskiden “Neredesin?” diye sorarlardı.

Şimdi “Hangi hastanedesin?”

Teknoloji ilerledi.

Biz geriledik.

Gençken hayallerimiz vardı.

Şimdi tahlillerimiz.

Gençken aşk acısıyla sabahlardık.

Şimdi tansiyonla.

Romantik şiir yazardık.

Şimdi ilaç saatlerini ajandaya işliyoruz.

Defter aynı defter.

İçindekiler değişti.

Ama kimse şunu söylemiyor:

Yaşlanmak sadece bedenin paslanması değildir.

Aynı zamanda…

İnsanların yavaş yavaş silinmesidir.

Telefon rehberi dolu.

Arayan yok.

Cenazeler çoğalıyor.

Doğum günleri azalıyor.

“Bir ara görüşelim” diyenler kayboluyor.

“Başın sağ olsun” mesajları artıyor.

Bu da hayatın istatistiği.

Gençken dünyayı kurtaracaktık.

Şimdi site yönetiminden kurtulamıyoruz.

Memleketi düzeltecektik.

Şimdi kolesterolle mücadele ediyoruz.

Devrim hayalleri vardı.

Şimdi tuz yasak.

Hayat böyle terbiye ediyor insanı.

Önce omuzdan vuruyor.

Sonra dizden.

En son moralden.

Ama…

Kim ne derse desin.

Yaşlanmak bir ayrıcalıktır.

Çünkü…

Herkese nasip olmaz.

Bazıları yarım kalır.

Bazıları daha başlarken biter.

Biz…

Devam edebildik.

Düştük.

Yaralandık.

Kaybettik.

Ama kalktık.

Hâlâ sabah kalkıp çay koyabiliyorsak,

Hâlâ bir yazıyı okuyup “Hmm” diyebiliyorsak,

Hâlâ “Bu doğru değil” deme cesaretimiz varsa…

Bitmemişiz demektir.

Gençlik hızdı.

Yaşlılık derinliktir.

Gençlik bağırmaktı.

Yaşlılık susup anlamaktır.

Gençlik koşmaktı.

Yaşlılık yürüyebildiğine şükretmektir.

Son söz mü?

Yaşlanmak…

Çöküş değildir.

Bir direniştir.

Sessiz…

İlaçlı…

Biraz ağrılı…

Ama onurlu.

Ve en önemlisi: İnsan kalabilme sınavıdır.

 

*-